Cienie konturów i głębokie, miedziane tony nadają temu dziełu aurę artefaktu odnalezionego na księżycowo oświetlonym strychu. Ta szklana miotła spoczywa z zamierzoną bezruchliwością, jej fakturowane włosie pokryte jest delikatnym, metalicznym pyłem, podczas gdy maleńkie pająki przemierzają zakrzywioną rączkę. Ciężkie nuty mahoniu ugruntowują kompozycję, oferując wyrafinowany ukłon w stronę nocnego folkloru. W posiadaniu dzieła, które wydaje się mniej ozdobą, a bardziej uchwyconym fragmentem opowieści pełnej cieni, tkwi cicha powaga.